ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Tuesday, 22 March 2005, 11:33AM
 

คุณเอ้ตอบกระทู้ของหนูจ๋า จึงได้ทราบว่ามีเรื่องราวที่ไม่คาดคิด กับทั้งคุณเอ้ และลัคกี้ จึงขออนุญาต นำมาตั้งเป็นกระทู้แยกนะครับ ข้างล่างเป็นข้อความจากคุณเอ้
"ช่วงนี้ผมไม่ว่างเลย โชคไม่ค่อยดีด้วย ลูกน้องโดนปืนลั่นใส่ยังอยู่ห้อง CCU อยู่เลย ค่าใช้จ่ายหลักแสนแล้ว เป็นตายเท่ากัน แต่ก็จะช่วยให้ถึงที่สุด เพราะทุกชีวิตมีค่า ถึงแม้จะเป็นนอกเวลางานแล้วก็ตาม คือโดนวันอาทิตย์ กลับมาบ้านมาเจอสิ่งที่ไม่คาดคิดอีก คือลัคกี้ป่วยพาไปหาหมอๆ บอกว่าเป็นโรคหัด ผมแทบช๊อคเลย ไม่น่าเชื่อเพราะวัคซีนครบทุกอย่าง ตอนนี้ลัคกี้ ไม่ทานอาหาร ผอมมาก หมอบอกให้ทำใจได้เลย ผมเห็นลัคกี้แล้วสงสารมาก จนพูดอะไรไม่ออก ผมขอหมอให้ฉีดยาทุกวันครับ หมอก็ใจดียอมฉีดให้ครับ ทั้งๆที่ความหวังน้อยเต็มที ถึงแม้จะเป็นความหวังริบหรี่เต็มที "ลัคกี้เอยนายเจ้าจะยื้อชีวิตเจ้าให้นานที่สุด จะช่วยเจ้าจนนาทีสุดท้ายจนกว่าลมหายใจเจ้าจะหมดไป" และหลังจากนี้เจ้านายเจ้าอาจจะไม่เลี้ยงสัตว์อีกแล้วตลอดชีวิต เพราะเห็นแล้วว่าการพลัดพากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์ ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์จริงๆ สงสารจับใจ ผมได้แต่ให้กำลังใจลัคกี้เสมอว่า "สู้นะลัคกี้" ลัคกี้กระดิกหางช้าๆ แววตาเศร้าอย่างบอกไม่ถูก เอาหัวเข้ามาซุ๊กและหมอบตรงแทบเท้าทุกครังไปเหมือนประหนึ่งจะบอกว่าไม่อยากจากเจ้านายไปไหนจะขอ"สู้" " 

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Tuesday, 22 March 2005, 11:31AM
 
คำแนะนำของป้าวิครับ ไม่อยากให้ข้อความถูกวนลบออกไป
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Tuesday, 22 March 2005, 11:36AM
  คุณเอ้ครับ ไม่ทราบว่าลัคกี้ตอนนี้อยู่ รพ.ไหนครับ ผมอยากไปเยี่ยม
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย ประมุข แจ่มจันทึก - Tuesday, 22 March 2005, 11:47AM
 

ลักกี้ เอ๋ย ผม สงสารแกเหลือเกินไม่น่าจะมีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นเลย พยายามเข้าเถอะครับ พยายามเยื้อชีวิตเขาไว้ก่อนเผื่อว่าจะมีโอกาสที่เขาจะได้กลับมามีชีวิตดังเดิม แล้วหมอบอกว่าไม่มีโอกาสรอดเลยหรือครับโรคหัดน่าจะรักษากันได้นะครับ ยังไงก็เอาใจช่วยแล้วกัน สงสารคุณ เอ้และลักกี้  ครับ ยังไงก็ขอให้ทั้ง คู่ได้อยู่ร่วมกันไปนานๆเถอะสาธุ

แบ็ค บาว ขอร่วมให้กำลังใจด้วย

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Tuesday, 22 March 2005, 12:23PM
 
พี่น้อยหน่า และต่อแต้ม ได้แวะเข้าไปให้กำลังใจก่อนหน้าแล้ว
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Tuesday, 22 March 2005, 12:24PM
 
คุณวิรัตน์ และแม่โอ้ตด้วยครับ
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิทัสมัย รัญเสวะ - Tuesday, 22 March 2005, 11:43AM
  คุณเอ้ ขอเป็นกำลังใจให้เจ้าลักกี้และครอบครัวคุณเอ้ด้วยนะคะ ยังไม่หมดหวังคะ ....สุนัขของน้องชาย (Labardor ชื่อหนู Pine) ก็เป็นโรคหัดตั้งแต่ยังเล็ก หมอบอกว่าไม่มีทางรอด เค้าทรมานมากช่วงที่เป็น น้องชายสงสารเค้ามาก และขอให้หมอฉีดยาให้เค้าหลับ แต่เค้ายังทานอาหารได้ หมอเลยไม่ยอมฉีดยาให้ น้องชายดูแลเค้าอย่างใกล้ชิด แล้วเค้าก็มีอาการดีขึ้น และในที่สุดเค้าก็ไม่เสียชีวิต ถึงแม้ว่าผลจากโรคนี้จะทำให้ระบบภูมิคุ้มกันในร่างกายเค้าไม่ดีไปตลอดชีวิต และขาเค้าจะกระตุกๆตลอดเวลา แต่เค้าก็รอดตายมาได้ และมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุขจนทุกวันนี้ .... เค้าก็ต่อสู้โรคนี้ได้ คิดว่าอาหารที่เค้ากินทำให้เค้าแข็งแรงขึ้น .... สู้ต่อไปนะเจ้าลักกี้น้อย ขอให้หายเร็วๆคะ
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย เอ้ บางแก้ว - Tuesday, 22 March 2005, 04:09PM
 

ขอขอบคุณทุกๆ คนที่ให้กำลังใจครับ ตอนนี้ลักกี้อาการน่าเป็นห่วงมาก คือกินอะไรเข้าไปก็สำลอกออกหมด แม้แต่ยา จึงต้องให้หมอฉีดยาให้ทุกวัน พอร่างกายอ่อนแอลง โรคแทรกซ้อนอื่นๆ ก็ตามมาด้วย เหมือนโรคเอดส์ยังไงยังงั้นเลย หมอดูประวัติการทำวัคซีลแล้วไม่น่าจะเป็นได้ คืออาจเป็นช่วงที่ร่างกายอ่อนแอ่พอดี เป็นจังหวะที่ได้รับเชื้อเข้าไปช่วงนั้นก็เป็นได้ ส่วนเรื่องหมอนั้นผมไม่เป็นห่วงเท่าไรเพราะ อาจารย์หมอหลายคนก็ช่วยอย่างเต็มกำลังความสามารถ รวมถึงได้สิทธิพิเศษอะไรอีกหลายอย่างด้วย ทำให้สะดวกมากขึ้นหลายด้าน ทำให้เรารู้ว่าการมีมิตรที่ดีนั้นมีค่ามากกว่าวัตถุใดๆทั้งสิ้น สุนัขที่เคยเลี้ยงมาหลายตัวเป็นหัด ถ้าถึงมือหมอ และสุนัขกินอาหารได้ก็มีสิทธิ์รอดตายได้ แต่ลักกี้กินอะไรไม่ได้เลยตอนนี้ตาลึก ผอมจนเอวกิ่วเหลือนิดเดียว หายใจแรงหอบตัวโยงเลย เห็นสภาพนี้แล้วใจมันจะสลาย เห็นทุกข์ในสังขารเลยว่า สังขารไม่เที่ยงมีความแปรปรวนไปตลอดเวลา 

       ก่อนเหตุการร้ายๆ จะเกิดขึ้นกับผม ผมมีรางสังหอนใจบอกไม่ถูก ผมกลับบ้านนครปฐมทุกวันเสาร์เพื่อไปดูแลพ่อแม่ที่ท่านชราภาพมากแล้ว ซึ่งท่านได้อยู่ในความดูแลของพี่ชายและน้องสาวเป็นอย่างดีทุกวัน ส่วนผมจะกลับไปดูแลท่านคือวันเสาร์เป็นประจำ ถึงท่านจะอยู่อย่างสบายดีแล้ว แต่เมื่อท่านยังอยู่ก็ขอดูแลท่านให้ดีที่สุดเท่าที่เวลาจะอำนวย เพราะท่านคือพระอรหันต์ของเรา  วันนั้นขณะขับรถถึงถนนปิ่นเกล้านครชัยศรี  ด้วยความเร็วประมาณ 90 กม./ชม ขับตามหลังรถสิบล้อบรรทุกของเต็มคันรถอยู่ๆ ก็เกิดยางหน้าระเบิดขึ้นเสียงดังสนั่น เศษยางกระเด็นเป็นชิ้นๆ ทันใดนั้นผมเบรครถ จนล้อตายทั้งสี่ล้อ คันที่ตามมาก็มีเสียงเบรคอย่างผมเหมือนกันประมาณห้าหกคัน ทำเอาใจหายไปเหมือนกันแต่ก็ไม่มีใครเป็นอะไร นี่คือเหตุการที่ 1 เหตุการที่ 2 คือพอถึงบ้าน ลูกน้องคนที่เกิดอุบัติเหตุก็เอาปืนฉมวก มาทำความสะอาด ผมก็บอกว่าจะเอาไปไหนหรือ เค้าบอกว่าผมจะเอาไปยิงปลาครับ  ผมบอกว่าเอางี้อยากกินเดี๋ยวพี่ไปซื้อปลาให้กิน จะได้ไม่ต้องไปลำบาก ไปเบียดเบียนชีวิตเขา บาปกรรมมีจริงนะ ทำไมไม่กลัวบาปกลัวกรรมกันบ้างเลย เค้าบอกว่าก็เขาเป็นอาหารของเรานี่ครับ ผมก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรคือมันเป็นการหากินประหยัดค่ากับข้าวของเค้า บวกความคึกคะนองของเค้าด้วย  วันนั้นผมเดินทางกลับถึงบ้านที่กรุงเทพประมาณ 4 ทุ่ม ผมอาบน้ำเสร็จก็ขึ้นไปห้องพระสวดมนต์ และนั้งสมาธิตามปกติเหมือนทุกวัน แปลกมากวันนี้นั่งนานเท่าไรจิตก็ไม่รวมเป็นสมาธิสักที จิตฟุ้งมาก ผมจึงเลิกนั้ง กราบพระแล้วเข้านอน คืนนั้นฝันร้ายสุดๆ คือฝันว่ามีหมาป่ามาล้อมบ้านเต็มไปหมด มองไปทางไหนก็เห็นแต่แววตาที่เป็นแสงเหมือนเราเอาไฟฉานไปส่องที่ตาของมัน อย่างนั้น คืนมันพยายามจะมาเอาชีวิตเราให้ได้ ในฝันผมพยายามวิ่งหนี้ แต่ไม่พ้นล้มลงกับพื้น พร้อมกับสะดุงตื่นขึ้นมา เหงื่อแตกเต็มตัว ทั้งๆที่แอร์ยังเย็นฉ่ำ ตื่นขึ้นมาประมาณตีห้าครึ่งจากนั้นก็นอนไม่หลับถึงเช้า พยายามทบทวนความฝันว่ามันจะดีหรือร้ายกันนี่  พอเช้าวันอาทิตย์ผมรีบเดินไปดูตารางทำบุญว่าวันนี้มีหรือเปล่า ปรากฏว่ามี คือที่ศาลากาญจนาภิเษก ตรงบิกซีแจ้งวัฒนะ เค้าจะนิมนต์พระป่าสายหลวงปู่มั่นมาทุกวันอาทิตย์ที่2 กับที่ 4 ของเดือนทั้งปี คือนิมนต์ไว้ข้ามปีเลย ผมจะไปทำบุญที่นั้นประจำไม่เคยขาดเลย โดยเฉพาะอาทิตย์ไหนหลวงปู่เหรียญมาคนจะมากเป็นพิเศษ เพราะท่านมาที่นี่แล้ว ท่านจะเข้าไปสนทนาธรรมกับในหลวงเกือบทุกครั้ง ในหลวงท่านสร้างกุฏิให้หลวงปู่ในพระราชวังด้วย เห็นเค้าว่ากันนะ  หลังจากทำบุญกลับมาบ้านประมาณบ่ายๆ น้องสาวโทรมาบอกว่าลูกน้องทำปืนลั่นใส่อยู่ห้อง CCU โรงพยาบาลเอกชนประจำจังหวัด บอกเป็นตายเท่ากัน ผมตกใจมากจนอุทานออกมาว่า    !เห็นไหมเวรกรรมมีจริง ! ตอนนั้นได้แต่บอกว่าช่วยเค้าให้เต็มที่นะ ขณะนำส่งโรงพยาบาล ลูกน้องมองตาพี่ชายอยากพูดแต่พูดไม่ได้เพราะกระสุนทะลุปอดไปโดนหัวใจด้วย แต่แวตาแสดงความเจ็บปวดอยางสาหัด พร้อมกับบีบมือพี่ชายเป็นจังหวะประหนึ่งกำลังจะบอกว่าผมไม่อยากตาย ช่วยผมด้วย เพราะรู้ตัวดีว่าค่าใช้จ่ายครั้งนี้ใหญ่หลวงแน่ ซึ่งถ้าพี่ชายไม่รับไว้เป็นเจ้าของคนไข้เค้าก็ตายสถานเดียว  คุณหมอวางแผนผ่าตัด หมอทุกคนดูฟีมเอกซ์เรแล้วส่ายหน้ากันหมดคือมีสิทธิ์รอดแค่ 10 เปอร์เซอร์เอง แต่พวกเราก็ตัดสินใจให้หมอทำการผ่าตัดเสี่ยงดูก็แล้วกัน ผมจะช่วยเค้าให้ถึงที่สุด ทั้งที่ความหวังน้อยเต็มที  ลืมบอกไปว่าวันที่ผมฝันน้องสาวผมเค้าก็ฝันไปว่าท่านท้าวสุวรรณ ลงมาเดินไปเดินมาอยู่หน้าบ้าน ซึ่งตอนนั้นน้องสาวผมกำลังคุยอยู่กับญาติอีกคน พอท่านเดินผ่านมาน้องผมก็ยกมือไหว้ทีหนึ่ง เดินอยู่ประมาณสามครั้ง ท่านก็ไป น้องสาวมาถามผมว่าท่านท้าวสุวรรณคือใคร ผมบอกว่า บ้านเราจะต้องมีอะไรสักอย่างแน่เลยเพราะถ้าน้องสาวกับผมฝันคล้ายๆ กันจะมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดทุกครั้ง น้องสาวผมเค้าเป็นนักปฏิบัติธรรมคือถ้าวันไหนเป็นวันหยุดยาวๆ เค้าจะไปปฏิบัติธรรมที่วัดหลวงพ่อจรัล เกือบทุกครั้ง ที่ผมเล่ามาต้องนานนี้ก็ต้องการละบายความในใจออกบ้าง อยากให้เพื่อนๆ ได้รู้บ้าง สำหรับผมเชื่อเต็มหัวใจเลยว่าเวรกรรมมีจริง  

     ขณะนี้ความรู้สึกผมมันเรวร้ายมากๆ ผมสิ้นหวังแล้วทั้งสองอย่าง มันริบหรีเต็มที ได้แต่วิงวอนสิ่งศักสิทธิ์ คือคุณพระพุทธ พระธรรม พระสงค์ และบุญที่ข้าพเจ้าได้ทำมาดีแล้วในชาตินี้และอดีตชาติ ขอให้เกิดปราฏิหารย์ด้วยเถอด

 

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Tuesday, 22 March 2005, 04:39PM
 

ป้าวิครับ, มีวิธีกระตุ้นสัญชาติญาณ ในการกินอาหารของสัตว์แนะนำบ้างไหมครับ หรือมีวิธีให้สารอาหารตรงเข้าระบบ เหมือนรักษาคนไหมครับ ถ้าลัคกี้ไม่กินนี่ถ้าทางจะทรุดไปเรื่อยๆ นะครับ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Tuesday, 22 March 2005, 04:46PM
 

คุณเอ้ครับ สมาธิกับสติ และความตั้งมั่นของจิตใจเวลานี้สำคัญที่สุดครับ โดยเฉพาะเวลาที่มีปัญหาหลายๆด้าน รุมเข้ามา

อีกอย่างที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือกำลังใจ ทั้งจากเราเองและจากเพื่อนๆ และการได้ระบาย การมีคนที่รับฟังปัญหาที่เราประสบอยู่ จะช่วยได้มาก

ผมดีใจที่คุณเอ้ ได้เล่าให้พวกเราฟัง พวกเรารอฟังอยู่ พวกเรายกกระทู้นี้ให้คุณเอ้ เขียนอะไรก็ได้ที่อยากเขียน อยากเล่า อยากถาม ทั้งต้องการคำตอบจากพวกเราหรือไม่ก็ตาม เราเข้าใจดีว่าเวลานี้คุณเอ้คงต้องการใช้เวลาที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์ทั้งแก่ลัคกี้ และลูกน้องให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้...ผมเป็นอีกคนหนึ่งแหละที่เชื่อเรื่องปาฏิหารย์ และเฝ้ารอมันเสมอ มันเป็นความหวังที่ยังเหลือให้เราหวังได้ แม้ในเวลาที่มองไปรอบๆแล้วไม่มีความหวังใดๆให้เรายึดเหนี่ยวแล้วก็ตาม

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
 

อนุโมทนากับความดีของคุณเอ้ ครับ หวังว่าคงส่งผลช่วยให้ผ่านเหตุการณ์ไปได้ทั้ง 2 กรณีครับ อย่างที่คุณเอ้บอกครับ ทุกอย่างเป็นไตรลักษณ์ คงอยู่ไม่ได้ ในกรณีของลักกี้หวังว่าความตั้งใจจริงและเอาใจช่วยของคนทั้งชมรมคงมีผลบ้าง (หรืออย่างน้อยถ้าสุดวิสัย ก็อาจเป็นการเปลี่ยนภพภูมิที่ดีขึ้นของลัคกี้เองก็ได้) สู้ๆ ครับ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย ป้าชัช swine - Tuesday, 22 March 2005, 06:08PM
 

คุณเอ้

ป้าชัชขอเป็นกำลังใจให้คุณทั้งสองกรณีนะจ๊ะ ชีวิตเป็นอย่างนี้เองจ๊ะ

ลัคกี้คงรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์เกษตรที่บางเขน ลองใช้อาหารอย่างที่ป้าวิแนะนำด้วยนะ เผื่อจะช่วยให้ลัคกี้มีกำลังขึ้น และสามารถต่อสู้กับโรคได้จ๊ะ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย oak _bangkaew - Tuesday, 22 March 2005, 05:15PM
 

ผมของร่วมให้กำลังใจพี่เอ้และเจ้าลัคกี้ด้วยนะครับ  ยังไงก็ของให้ผ่านเหตุการ์ณนี้ไปได้ด้วยดีนะครับ  แล้วอย่าลืมดูแลสุขภาพตัวเองด้วยนะครับพี่


ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย ประมุข แจ่มจันทึก - Tuesday, 22 March 2005, 10:43PM
 

ยิ่งฟังก็ยิ่งสงสาร เจ้าลักกี้ คุณเอ้ก็ทำใจดีๆไว้นะครับในเวลานี้คงต้องมีสติครับอย่าตกใจจนเกินไปยังก็ขอ ให้มีปาฎิหาร เกิดขึ้นด้วยเถิด ล้วคืบหน้าอย่างไรก็มาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย ปีใหม่ มดแดง - Tuesday, 22 March 2005, 10:58PM
 

คุณ เอ้ ครับ

นอกจากความเห็นใจและกำลังใจจากเพื่อนในชุมชนแห่งนี้ที่ช่วยกันส่งไปยังคุณเอ้และลักกี้แล้ว มีอะไรที่คุณเอ้คิดว่าพวกเราสามารถร่วมกันให้ความช่วยเหลือได้อีก ขอให้บอกมาเลยนะครับ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย แม่กล้วยปิ้ง พั้ววงศ์ - Wednesday, 23 March 2005, 08:34AM
 

พี่กล้วยปิ้งกับแม่มาเป็นกำลังใจให้ คุณเอ้กับน้องลักกี้ สู้นะ อย่ายอมแพ้ ลักกี้ต้องพยายามสู้และอยู่ต่อไปเป็นกำลังให้พ่อเอ้นะลูก ขอให้สิ่งศักสิทธิ์ทั้งหลายช่วยให้ คุณเอ้กับลักกี้ ผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ปาฏิหารย์ต้องมีจริงค่ะ


ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย เพื่อน . - Wednesday, 23 March 2005, 09:23AM
 

ลัคกี้ ต้องผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายนี้ไปได้เพราะมีเจ้านายที่รักและใส่ใจเขา ช่วงนี้กำลังใจสำคัญครับ และคุณหมอที่เกษตรบางเขนเก่งครับ ผมเชื่อว่าเขาต้องช่วยลัคกี้ไว้ได้แน่นอน

ขอให้ลัคกี้กี้หายไวๆ ครับ และกลับมาเป็นสมาชิกของชาวชุมชนต่อไปนานๆครับ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย โหน่งกะอีโน่ puntprai - Wednesday, 23 March 2005, 10:42AM
 

ไม่ได้ข่าวพี่เอ้ตั้งเกือบเดือน พอได้ข่าวก็ดันเป็นข่าวร้าย

ถ้าลัคกี้ต้องจากไปจริง ๆ ก็อยากให้พี่เอ้เข้าใจในกฏของธรรมชาตินะ ยังไงก็ต้องเจอกันทุกคน อยากให้ทำใจให้ได้นะครับ ทุกคนเอาใจช่วยครับ สำหรับผมนั้น การสูญเสียเป็นเรื่องเคยชินซะแล้ว ญาติผม พ่อแม่ผม และสุนัขทุกตัวที่ผมเคยเลี้ยงจากผมไปหลายชีวิตแล้ว ผมเหมือนตัวคนเดียว แต่ผมยังยืนหยัดอยู่ได้ด้วยความเข้มแข็ง แม้จะอ่อนแอเป็นบางเวลาก็ตาม ถ้าเราคิดได้ว่าเค้าเหล่านั้นไม่ได้จากไปไหน เพียงแค่ไปรอเราอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่ง ซึ่งซักวันเราก็ต้องไปอยู่ที่นั่นกับเค้า

ขอเป็นกำลังใจให้นะครับลัคกี้และพี่เอ้

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย เอ้ บางแก้ว - Wednesday, 23 March 2005, 01:57PM
 

อีกวันผ่านไปลักกี้ไม่ดีขึ้นเลย แถมยังหวาดระแวงเพิ่มมากขึ้นด้วยคือโดนเข็มฉีดยาจนเข็ดแล้ว สงสารมากๆ เลยแต่ก็ต้องทำ ขณะนี้ในตาเค้าแห้งมากเลยต้องหยอดยาช่วย บ่นกับหมอว่าไม่อยากให้ข้าวปุ้นและปิงปองติดโรคนี้ คุณหมอบอกว่าพามากระตุ้นวัคซีนหัดอีกครั้ง แต่ในเคสลักกี้วัคซีนครบยังติด คงติดจากสุนัขพเนจรนอกบ้าน มีอยู่ตัวหนึ่งจะวิ่งไป-มา ทุกวันและจะมาหยุดฉี่ที่หน้าบ้านทุกวัน เค้าอาจจะดมทักทายกันตอนนั้นก็ได้ ช่วงนั้นเป็นวันอากาศเปลี่ยนแปลงพอดีคือมีฝน ลักกี้อาจเป็นหวัดแต่ไม่ได้แสดงอาการให้เราเห็นก็ได้เลยติด เพราะร่างกายอ่อนแอ สำหรับสุนัขพเนจรตอนนี้หายหน้าไปแล้ว หรือว่าจะเสียชีวิตแล้วก็ได้ เค้าก็น่าสงสารเหมือนกัน ไม่มีใครจะพาไปรักษา คงจะตายเหมือนหมาข้างถนนเป็นแน่แท้

          คุณหมอแนะนำให้แยกปิงปอง และข้าวปุ้นออก จะดีกว่า ถึงกระตุ้นวัคซีนแล้วก็ตาม ถ้าร่างกายอ่อนแอ ก็อาจจะติดได้เหมือนกัน แต่เปอร์เซ็นต์ติดมีน้อยมากถ้าภูมิต้านทานดี เพื่อความสบายใจแยกไว้ก่อนก็ดี ผมให้ตรวจแล้วสองตัวยังไม่ติดเชื้อ ผมกลับมานอนคิดว่าถ้าแยกแล้วเค้าปลอดภัยควรทำ ความประมาทคือหนทางแห่งความตายจริงๆ

          ผมอยากประกาศหาผู้อุปการะข้าวปุ้นและปิงปองครับ ถ้าเป็นคนในชุมชนเราได้ก็จะดีมากเพราะผมมั่นใจว่าเข้าใจและรักบางแก้วจริงๆ ข้าวปุ้นตอน 2 เดือนมีคนมาขอซื้อ 8000 บาท แต่ผมไม่ขายอยากเลี้ยงไว้เอง ถ้าฝึกเรื่องการหวงตัวได้ก็คิดจะส่งเข้าประกวดชิงตำแหน่งสาวงามเหมือนกัน แต่ตอนนี้ "ข้าวปุ้นเอยถ้าเจ้าต้องมาตายด้วยโรคนี้เหมือนลักกี้ละก็เจ้านายของเจ้าคงจะให้อภัยตัวเองได้ยากเต็มที" แต่ขออนุญาติไปเยี่ยมให้หายคิดถึงบ้างก็แล้วกัน ขณะที่กำลังเขียนอยู่พอดีคุณนิวัฒโทร.มาหาพอดีอยากจะมาเยี่ยมลักกี้ ผมรู้สึกดีมากๆ ปลื้มใจจริงๆ ไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรดีกับความหวังดีของพวกเรากทุกๆคน ตอนนี้ไม่สะดวกเลยครับและอีกอย่างไม่อยากรบกวนเพื่อนๆ ไปมากกว่านี้ครับ  แต่ผมจะรายงานให้ทุกวันนะครับ  ผมถามคุณนิวัฒว่าสนใจเลี้ยงข้าวปุ้นหรือเปล่าคุณนิวัฒบอกไม่มีปัญหาเลี้ยงได้ ผมก็สบายใจเพราะคุณนิวัฒผมดูแล้วเป็นคนรักบางแก้วจริงๆ และช่วยเหลือกลุ่มเพื่อนด้วยดีตลอดมา ผมก็สบายใจไปหนึ่งเปาะ เหลือแต่ปิงปอง เพศเมีย อายุพึ่งจะขวบเอง นิสัยดี

          ผมขอขอบคุณทุกท่านที่ส่งกำลังใจมาให้อย่างไม่ขาดสาย เป็นชุมชนที่อบอุ่นมากหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว มีแต่คนใจดีมีนำใจกันทุกคน ผมรู้สึกซึ้งใจมากๆ จนบอกไม่ถูก ส่วนตอนนี้รู้สึกสับสนกับตัวเองพอสมควร

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย ไตรสิทธิ์ . - Thursday, 24 March 2005, 05:43AM
 

ถึงคุณอำนวย
ก่อนอื่น  ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
แต่ผมคิดว่าลัคกี้และเพื่อนทุกคนคงเสียใจมากยิ่งขึ้น  ถ้าต้องสูญเสียคุณอำนวยไปจากวงการบางแก้ว
คุณอำนวยยังมีภาระกิจอีกหลายอย่างที่เป็นความหวังของเพื่อนๆ

เพื่อนๆยังเฝ้ารอคุณอำนวยมาสอนวิธีฝึกบางแก้วอยู่ที่กระทรวงสาธาฯ

ป้าชัชยังรอให้คุณอำนวยและเพื่อนๆมาเยี่ยมที่กำแพงแสนเช่นเดียวกับคุณอ็อดและเพื่อน 4 ขาที่บ้านพักสัตว์เลี้ยงนิรมล

เพื่อนๆยังหวังว่าคุณอำนวยจะไปร่วมงาน Bangkaew Night ด้วยกันในวันที่ 23  และจะร่วมเชียร์คุณอำนวยจูงข้าวปุ้นลงสนามในงานมหกรรมบางแก้วสู่สากลในวันที่ 24 เมษานี้

เจ้าเบิร์น ลูกบุญธรรม 1 คืนของคุณอำนวยยังรอพ่อมาอบรมสั่งสอน http://bern.bangkaew.com/

ลัคกี้ไม่จากวันนี้   ก็ต้องจากวันหน้าอยู่ดี
ถ้ามันหรือ(คุณอำนวย)มีพลังจิตสูงพอเหมือนครั้งที่คุณอำนวยฝันเห็นหมาชื่อโชคดีก่อนได้อุปการะลัคกี้  http://pobpet.bangkaew.com/kumnerd.doc  ก็ขอให้ได้พบกับมันในฝันอีกเถอะ
ผมคิดว่า มันคงไม่อยากให้เจ้านายเลิกเลี้ยงเพื่อนๆและลูกๆของมันแน่ๆเลย ร้องไห้

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย น้องนัท ชอบสุนัขบางแก้ว - Wednesday, 23 March 2005, 09:05PM
  ถึงไม่เคยคุย ไม่เคยเห็น แต่เคยอ่านเรื่องของลัคกี้ และคุณเอ้ มาบ้าง ขอเป็นกำลังใจให้ ยังไงก็ต้องเข้มแข็งเอาไว้ เพื่อลัคกี้นะ เพราะถ้ามันรู้สึกว่าเรากลัว มันจาเสียกำลังใจนะคะ เป็นกำลังใจให้ทั้งลัคกี้ และ คุณเอ้ ค่ะ
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย รสิกา อังกูร - Wednesday, 23 March 2005, 09:17PM
 

ไม่ได้เข้ามาหลายวันพอเข้ามาก็เจอเรื่องเศร้าของคุณอำนวย ดูแลตัวเองให้ดีเป็นอันดับหนึ่งนะแล้วเราจะมีกำลังกายและกำลังใจ แก้ไขปัญหาและรับได้ทุกสถานการณ์ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

                                       เป็นกำลังใจให้นะคะ

                                            ฮานามิ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย จิตรใส สิระชัยนันท์ - Wednesday, 23 March 2005, 09:47PM
 

วันนี้ไปเยี่ยมลัคกี้ที่รพ.สัตว์เกษตร ไม่พบค่ะ  คุณโหน่งหลังไมค์มาว่ามีข่าวไม่ค่อยดีเกี่ยวกับคุณเอ้  ตกใจเลยค่ะคิดว่าลัคกี้เป็นไรไป   สู้นะลูกลัคกี้  เป็นกำลังใจให้ค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะคุณอ้

               แม่โอ๊ต

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย เอ้ บางแก้ว - Thursday, 24 March 2005, 10:06AM
 

วันนี้ก่อนเล่าถึงอาการลัคกี้ขอขอบคุณทุกๆ คนที่ให้กำลังใจอีกคครั้ง ผมคงต้องขอบคุณทุกวันครับเพราะมีคนโพสให้กำลังใจและโทรมามากเหลือเกิน ทั้งไม่ได้เป็นสมาชิคชมรมก็ตาม ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วย และเช้าวันนี้แม่น้องเบิร์นโทรมาให้กำลังใจแต่เช้า ไม่อยากให้ผมอำลาวงการบางแก้วไป เค้าบอกว่าเป็นเพราะผมที่ทำให้แม่น้องเบิร์นเกิดแรงใจที่จะเลี้ยงน้องเบิร์นต่อไป ผมซึ้งใจจริงๆ ครับ และดีใจกับชมรมนี้ด้วยที่มีทุกคนในชุมชนที่มีน้ำใจงาม มีความจริงใจ และมีเมตตาต่อสุนัขและหาทางช่วยเหลืออย่างเต็มความสามารถ คุณแม่โอ๊ตขอขอบคุณที่อุตส่าไปเยี่ยม ที่รพ.สัตว์เกษตร แต่ไม่เจอ ไม่ต้องเป็นห่วงครับผมมีหมอคอยดูแลอย่างดีครับ(พิเศษ) ตอนนี้ลัคกี้สุขภาพจิตแย่ขยาดเข็มฉีดยามากๆ กลัวคนแปลกหน้า(จะมาฉีดยา)ถ้าไม่ขอร้องเอาไว้ท่านคงจะแนะนำว่าลัคกี้คงยากหลับสบายแล้วละ แต่ถึงอย่างไรผมยังยืนยันกับคุณหมอ ขอรักษาจนกว่าลมหายใจสุดท้ายครับ เรื่องค่าใช้จ่ายผมไม่มีปัญหาครับ และขอขอบคุณพี่วิเชียรครับที่ อุตส่าให้กำลังใจ(ยอ)ผมจนรู้สึกอายครับ ผมคงยังอยู่คอยช่วยชมรมอยู่ครับ ถ้ามีกิจกรรมอะไรก็ขอให้บอกด้วย ถ้าช่วยได้จะช่วยเต็มที่

     ขอขอบคุณทุกๆ คนอีกครั้งที่เป็นห่วงว่าผมจะหมดกำลังใจ ตอนนี้ทำใจได้แล้วครับ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ทุกอย่างในโลกใบนี้ เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เป็นธรรมดา

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย ศุภชัย หลักคำ - Thursday, 24 March 2005, 11:00AM
 

ขอให้เรื่องร้ายๆ ผ่านไปด้วยดี เข้าใจว่าเมื่อหลังฝนตกฟ้าก็จะสวยเสมอ ขอเป็นกำลังใจให้อีกคน และอยากบอกว่าทุกคนอยู่บนโลกนี้ด้วยความหวังและความศัทธาถ้าเรามีความหวังและศัทธาเราก็จะผ่านมันไปได้ดี

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย น้องนัท ชอบสุนัขบางแก้ว - Thursday, 24 March 2005, 09:07PM
  ดีแล้วหล่ะที่พี่ช่วยลัคกี้เต็มที่ เค้าก้อคงรู้สึกถึงพี่นะ เรื่องกลัวเข็มคิดว่ามันเป็นธรรมดานะ ที่เค้าจะต้องกลัว เพราะปกติเค้าก้อฉีดยาปีละไม่กี่ครั้งเอง แต่นี่ต้องมาโดนฉีดวันละไม่รู้กี่เข็ม เค้าก้อเลยกลัวคนแปลกหน้า ถ้ามีปาฏิหารย์ให้ลัคกี้ ก้อคงจะดีนะ ถ้าเป็นหนูไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างพี่หรือเปล่า เพราะหนูก้อมีลูก 2 ตัว รักมากเหมือนกัน จาคอยฟังข่าวลัคกี้นะคะ เอาใจช่วยค่ะ
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย เพื่อน . - Friday, 25 March 2005, 10:17AM
  ลัคกี้ เป็นอย่างไรบ้างครับ ดีขึ้นหรือยัง
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย เอ้ บางแก้ว - Friday, 25 March 2005, 02:55PM
 

รายงานประจำวันลัคกี้ อาการไม่ดีขึ้นถ่ายออกมาเป็นมูคเลือดสีดำ ตาลึกและแห่งมีขี้ตามาก ขาหลังรีบเล็ก มีน้ำมูก หายใจแรงเหนื่อยหอบ ขนร่วง ไม่ยอมกินอาหาร  คุณหมอส่ายหน้า บอกว่าคงจะเร็วๆนี้แหละ  "ลัคกี้เอยแม้นายเจ้าจะทำใจได้แล้วหลายวันแต่ก็อดใจแป้วไม่ได้ หดหู่อย่างบอกไม่ถูก เจ้าจะมาจากเราไปจริงๆ หรือนี่" 

     เมื่อคืนผมฝันไปว่าผมเอายาสมุนไพรว่าน108เป็นขี้ผึ้ง ผมได้มาตอนไปทำบุญที่ศาลากาญจนาภิเษกหลวงปู่ให้มาใช้ทาแผลจะหายเร็วมาก ผมให้ลัคกี้กินยานี้ ผลปรากฎว่าลัคกี้หายดี กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม แถมยังหล่อและขนสวยกว่าเดิมด้วย ดีใจมากเลยในฝัน รีบโพสลงเน็ต สิ่งแรกเลยคือบอกกับเพื่อนๆว่า ปาฏิหารย์มีจริงแล้ว เพื่อนๆ แสดงความยินดีกันใหญ่ตอนนั้นผมมีความสุขมาก แต่แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาจนได้

    เช้าวันนี้ผมรีบหายาที่หลวงปู่เคยให้มาจริงๆ หาอยู่พักใหญ่ไม่เจอ นั่งนึกอยู่ต้องนาน ก็นึกขึ้นได้ว่าเก็บไว้ในตู้เย็น รีบไปเปิดดูเจออยู่รวมกับยาสามัญประจำบ้าน ผมรีบเอามาให้ลัคกี้กินแต่ลัคกี้ไม่ยอมกินพอจับจะป้อนยาก็ร้องดิ้นสุดชีวิตเข็ดนึกว่าจะโดนฉีดยา สรุปว่าป้อนไม่ได้ ผมก็เลยเอายาทาไว้ที่ขาหน้าทั้งสองด้าน เพราะรู้ว่าลัคกี้เป็นสุนัขที่รักความสะอาดเดี๋ยวคงจะเลียเอง พอทาเสร็จสักพักเค้าก็เลียจริงๆ ผมทาอีกรอบเค้าก็เลียจนสะอาด ทั้งๆที่ไม่มีแรงด้วยซ้ำไป สุดท้ายผมมานั่งนึกแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้เลยว่าเราเป็นไปได้ถึงเพียงนี้เลยหรือนี่ กังวนจนเก็บไปฝัน แถมยังทำอะไรแปลกๆอีก ไม่อยากเล่าให้เพื่อนๆ ฟังเลยอาย  ผมทำทุกอย่างที่ยังมีหวัง ถึงแม้มันจะน้อยนิดก็ตาม

     ขอขอบคุณทุกๆคน ที่ให้กำลังใจ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Friday, 25 March 2005, 05:02PM
 

นั่นไง ผมบอกแล้วว่าตราบใดที่เราพยายาม ก็ยังมีความหวังอยู่เสมอ ลองเถอะครับ ทุกๆทางที่เราทำได้ ดีกว่าเราไม่ได้ทำ อย่างน้อยเราก็ทำ

ผมก็เองเป็นอย่างนี้ ช่วงเมื่อต้นปีที่แล้ว ก่อนยายผมท่านเสียเพราะเบาหวานเรื้อรัง ผมกับแม่ หาทุกอย่าง ทั้งยาเทวดาเอย สมุนไพรเอย ยาแผนโบราณเอย แม้กระทั่งยาผีบอก ใครแนะนำอะไรมาเอาหมด ที่จะช่วยให้เรามีกำลังใจ มีความหวังขึ้นมาเอาทั้งนั้น ไม่สนหลักวิชาการแพทย์ และวิทยาศาสตร์ใดๆทั้งนั้น ทั้งที่ผมเองก็เป็นวิศวกร หมดเงินหมดทองเท่าไรก็ยอม ทั้งๆที่หมอเขาก็บอกให้ทำใจตั้งนานแล้วน่ะครับ สิ่งสำคัญมันอยู่ที่เราไม่ยอมแพ้โชคชะตานั่นแหละครับ สู้ครับ คุณเอ้ อย่ายอมแพ้ ลัคกี้ด้วยนะครับ

ถ้าถามผมว่าขำตัวเองไหม ก็มีขำบ้างแต่ความภูมิใจจะมีมากกว่าน่ะครับ

มีอะไรให้ช่วยโทรมาได้เลยนะครับ ผมเองยังไม่อยากโทรไปรบกวน ทราบว่าคุณเอ้ยังยุ่งๆอยู่ ยังคงเฝ้าดูความคืบหน้าอย่างใจจดใจจ่อ และเอาใจช่วยอยู่ทุกวัน

อ้อ ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจที่มอบให้ครับ จริงๆแล้วพวกเราทุกคนมีสิ่งที่เหมือนกันทุกๆคนอยู่แล้ว คือมีความรักความเมตตา ที่มีต่อสัตว์เลี้ยงของเรา เราจึงได้มารู้จักกัน และแบ่งปันความทุกข์ ความสุขร่วมกันน่ะครับ

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Friday, 25 March 2005, 06:20PM
 

พอดีกำลังทำรวบรวมรายชื่อ และ Web site ของสมาชิก และคอกฟาร์มอยู่ แล้วเข้าไปเจอบทความที่คุณโป๋ (ขุนแผน) แนะนำให้ Bruno ตอนที่ Bruno เสียใหม่ๆ ที่ www.bruno.bangkaew.com เมื่อ 5 กันยายน 2547เลยคิดว่า คุณเอ้ควรได้อ่าน เลยคัดลอกมาให้อ่านอีกครั้งหนึ่ง

พลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์ 

พุทธพจน์ที่ว่า “การพลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์” นั้น เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ พระพุทธองค์ตรัสประโยคนี้ ก็เพื่อเตือนผู้คนมิให้ตกอยู่ในความประมาท ให้พร่ำบอกกับตัวเองอยู่เสมอว่าอนิจจังไม่เที่ยงเมื่อถึงคราวต้องพลัดพรากจากกันก้จะได้ไม่เศร้าโศกเสียใจมากเกินไป เพราะมันเป็นเรื่องที่ต้องเจอะเจอ ต่อให้รักแค่ไหนสักวันหนึ่งก็ต้องจากกัน ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใด โดยเฉพาะเรื่องของ “เกิด แก่ เจ็บ และตาย” วงจรที่ไม่อาจปฏิเสธได้ของสิ่งมีชีวิต 

รวมทั้งเรื่องของหมา…
ใครที่ไม่เคยมีหมาเป็นของตนเองอาจไม่เข้าใจความรู้สึกของคนรักหมายามพลัดพราก แต่สำหรับพวกเราแล้ว มากน้อยล้วนต้องผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาแล้วทั้งสิ้น 

อย่างที่เคยเล่าให้ฟังไปแล้วว่า ผมและครอบครัวนั้น นับจนบัดนี้จำนวนหมาที่เลี้ยงดูกันมา นิ้วมือนับสองเที่ยวก็ยังขาดไปอีกหนึ่ง ตอบง่าย ๆ ก็คือ 21 ตัว ตัวสุดท้ายชื่อสาวน้อยคอกเกอร์ สแปเนียบสีดำสนิทที่เราเรียนกว่าเป็น “ลูกสาวคนสุดท้อง” ซึ่งมีนามตามท้องเรื่องว่า “ดอลล่าร์”

ดอลล่าอยู่กับเราตั้งแต่อายุได้ไม่กี่เดือนและจากเราไปเมื่อ 4 ปี ที่แล้ว เมื่ออายุประมาณ 12 ปี ซึ่งถ้าเป็นคนก็ต้องถือว่าชรามากแล้ว ดอลล่าร์ตายไปด้วยโรคมะเร็งในต่อมน้ำเหลือง ซึ่งไม่มีทางรักษา แต่เราก็ทุ่มเทดูแลรักษาเธออย่างดีที่สุดตามคำแนะนำของสัตวแพทย์ 

ผ่านการอยู่ร่วมกับเพื่อนรักสี่ขามาแล้ว 21 ตัว เราก็จึงมีประสบการณ์ของการพลัดพรากมาแล้ว 21 ครั้ง หมาทั้ง 21 ตัวที่เราได้เขามาอยู่เป็นเพื่อนนั้น แต่ละตัวก็มีสาเหตุที่พลัดพรากจากเราแตกต่างกันไป มิคกี้ หมาตัวแรกออกไปหาเรื่องทะเลาะกับหมานอกบ้านกลางดึกแล้วถูกรุมกัดตายไป กว่าจะรู้เรื่องและหาศพได้ก็เช้าวันต่อมา 

ไอ้บู๊ หมาคุ้มดีคุ้มร้ายและมีพฤติกรรมแบบเจ้าพ่อมาเฟียวิ่งไล่หมาต่างถิ่นที่มาเกะกะแถวหน้าบ้านแล้วถูกรถยนต์ชนตาย แม่เซ็กซี่อยู่กับเราจนอายุได้ 12 ปี แล้วไปเสียทีไอ้หนุ่มนิรนามจนตั้งท้องขึ้นมาตอนแก่ แต่เสียชีวิตเพราะถูกคนใจร้ายข้างบ้านตีเอาจนแท้งลูกตาย 

ไอ้ปอมพันธ์มินิเอเจอร์ ฟินเชอร์ ตัวกระจิ๋วจอมซ่าวิ่งเล่นในบ้านแล้วหัวชนกระถางบัวตาย แล้วก็ยังมีการตายหมู่ด้วยโรคติดต่อ-ดิสเทมเปอร์ของลูกหมา 3 ตัว ที่เราเพิ่งเอาเข้าบ้านมาจากร้ายขายหมาที่ไม่รับผิดชอบแถวจตุจักร ฯลฯ 

ถามคนรักหมาด้วยกันหน่อยว่า เมื่อหมาของคุณต้องพลัดพรากจากไปนั้นพร้อม ๆ กับความเสียใจที่เกิดขึ้น อะไรที่คุณคิดตามมาในทันที 

เหมือนครอบครัวเราไหมคือสัญญากับตัวเองว่าต่อนี้ไปจะไม่หาหมาตัวใหม่มาเข้าบ้านอีกแล้วด้วยเหตุที่ว่าไม่อยากต้องพบกับความเศร้าโศกเสียใจอย่างนี้อีก 

ผมเชื่อว่าหลายท่านคงมีความรู้สึกเช่นเดียวกันนี้ 

ถามต่อไปว่า แล้วจากนั้นเมื่อความเสียใจเริ่มบรรเทาลง คุณจะเป็นอย่างครอบครัวผมหรือไม่ 

คืออีกสักพักหนึ่งเท่านั้น คุณก็รู้สึกทุรนทุรายจนแทบจะอยู่อย่างมีความสุขไม่ได้ บ้านที่เคยมีหมาแล้ววันหนึ่งไม่มี คุณจะรู้สึกได้เลยว่ามันเหมือนกับขาดอะไรไปบางอย่าง ตื่นมาตอนเช้าเคยได้ทักทายได้ไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกัน ได้ให้อาหารได้เกาซอกหูให้เขา ได้เห็นความรักความผูกพันที่ลูก ๆ ของเรามีต่อหมาในบ้าน ฯลฯ 
อยู่ได้ไม่นานครับความคิดที่ว่าต่อจากนี้ไปจะไม่หาหมาตัวใหม่เข้าบ้านอีกแล้ว ก็ค่อย ๆ จางหายไป แล้วต่อมาอีกไม่นานเช่นเดียวกัน คุณก็จะมีหมาตัวใหม่มาอยู่ในบ้านเหมือนอย่างที่เคยเป็นมาช้านาน 

แล้วความรู้สึกดี ๆ บรรยากาศดี ๆ ก็กลับมาอีกครั้งหนึ่ง ถึงตอนนี้ คุณก็อาจแอบท่อง “รักแล้วต้องลืมคำว่าเสียใจ” ไว้อธิบายกับตัวเอง 
ครับ…ร้อยละเกือบร้อยของคนรักหมา ล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งนั้น บ้านที่เคยมีหมาอย่างไรก็ต้องมีหมา 

แต่อย่าลืมหมั่นท่อง “พลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์” ไว้ด้วยนะครับ เมื่อวันนั้นมาถึง!!! 

***************

จาก คอลัม คนรักหมา หนังสือพิมพ์ คม ชัด ลึก 
บัญชร ชวยาลศิลป์

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย ประมุข แจ่มจันทึก - Saturday, 26 March 2005, 11:42AM
  สู้ๆ ครับทั้งพี่อำนวยทั้ง เจ้าลักกี้ ยังไงก็ขอให้เหตุการณ์นี้ผ่านไปด้วยดีเถิด สาธุๆๆ
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย สราวุธ แสงสว่างโชติ - Sunday, 27 March 2005, 03:05PM
  ผมพึ่งกลับมาจากเชียงใหม่ว่าจะเล่าถึงเจ้าบางแก้วที่เจอบนดอยสุเทพแต่พอเข้ามาเช็คข่าวในชุมชนฯแล้วก็มีเรื่องให้น่าเป็นห่วงเกิดขึ้นกับลัคกี้ก็ขอเอาใจช่วยคุณเอ้ครับ นี่ก็ยังห่วงพวกเจ้า6ตัวที่บ้าน ทางบ้านบอกว่าเล่นน้ำฝนกันสนุกสนานกลัวจะไม่สบายเหมือนกัน ผมเชื่อในพลังของธรรมะและเชื่อว่าปาฏิหาริย์มีจริงถ้าลัคกี้เขามีบุญมาพอเขาต้องหาย อีกอย่างเขาก็มีบุญอย่างมากที่ได้อยู่กับเจ้าของที่รักเขามากอย่างนี้ยังไงช่วยบอกความคืบหน้าด้วยนะครับ
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย เอ้ บางแก้ว - Monday, 28 March 2005, 09:36AM
 

ข่าวดีและข่าวร้าย

ข่าวดีปาฏิหารย์มีจริง หลังจากกลับจากโรงพยาบาลด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง เมื่อหนึ่งชีวิตกำลังรอวันตาย จะเป็นเรื่องบังเอิญหรือ หมอให้ยามาดีก็ไม่ทราบได้ หลังจากที่ผมทายาหลวงปู่ที่ขาให้ลัคกี้เลียเช้า-เย็นปรากฏว่า พอตอนเช้าลัคกี้ทานอาหารเองได้ทำให้ผมแปลกใจมาก แต่พอกินไปได้นิด ก็อาเจียนออกหมดผมไปดูอาหารที่อาเจียนออกเห็นขนของลัคกี้ติดออกมาด้วยจำนวนมาก ผมรีบเอาหมูปิ้งมาให้กินอีก 5 ไม้ เพราะแน่ใจว่าที่อาเจียนออกเป็นเพราะว่ามีขนในกระเพราะอาหารทำให้ไม่สามารถย่อยได้ ตอนนั้นผมดีใจมาก ถ้าลัคกี้กินได้ก็มีโอกาสรอดตายแน่

ข่าวร้าย  ข้าวปุ้น ภายหลังจากฉีดวัคซีนกระตุ้นหัดแล้ว กลับมาบ้านก็ยังร่าเริงแจ่มใจ ยังซนเหมือนเดิม ทุกครั้งที่ผมกลับถึงบ้านข้าวปุ้นจะวิ่งออกมารับหน้าประตูบ้านด้วยทุกครั้ง วันเสาร์ผมเล่นกับข้าวปุ้นแต่รู้สึกซึมๆ ผมรีบให้อาหารมีนม ไข่หนึ่งฟอง ผสมอาหารเม็ด เค้าก็กินนิดหน่อย ผมพาเข้าบ้านนอน(กรงข้าวปุ้นอยู่ในบ้าน) ก่อนนอนผมพูดกับข้าวปุ้นว่า ข้าวปุ้นเป็นอะไรวันนี้ดูแปลกๆนะเรา งั้นพรุ่งนี้เช้าต้องไปหาหมอนะ  ทุกเช้าเมื่อผมลงบันไดบ้านมาก่อนผมจะปรากฏตัวให้ข้าวปุ้นเห็นผมจะเล่นกันทุกวันคือ ผมจะเรียกชื่อ ข้าวปุ้น ข้าวปุ้น ข้าวปุ้น แล้วแอบมองตรงช่องบันไดบ้าน จะเห็นข้าวปุ้นตะเกียก ตะกายกรงไปมา ส่ายหาง ส่ายสายตา มองหาผมด้วยความดีใจ และใจจดใจจ่อทุกครั้ง แล้วผมก็จะค่อยๆ โผ่หน้าออกมาทีละนิดพอเค้าเห็นหน้าเค้าจะหยุดนิ่งแล้วเอียงคอมอง จนกว่าผมจะเรียกชื่ออีกครั้งเค้าก็จะทำท่าโดดไปมาดีใจสุดๆ แล้วผมก็เปิดประตูบ้านเค้าจะวิ่งออกไปฉี่และถ่ายในสถานที่ที่จัดให้นอกบ้านทุกวัน เป็นภาพความรักความผูกพันธุ์ที่ไม่อาจลืมได้

      แต่เมื่อเช้าวันอาทิตย์ผมก็ทำเหมือนเช่นเคย   เรียกชื่อข้าวปุ้น แต่ทำไม่ข้าวปุ้นนอนแน่นิ่ง ผมใจหายว้าบ รีบเดินเข้าไปหาในใจนึกว่า ข้าวปุ้นต้องไม่สบายแน่จะพาไปหาหมอ เมื่อผมเดินเข้าไปใก้ล เรียกชื่อข้าวปุ้นอีก แต่ก็ยังนอนนิ่งอยู่ผมรีบเปิดกรงเข้าไปจับดู ใจผมแทบสลาย "ข้าวปุ้นตายแล้ว" ผมนั่งกอดข้าวปุ้นอยู่นาน พร้อมกับตระโกนเรียกชื่อข้าวปุ้นดังลั่นบ้าน ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกไม่เคยคิดเลยว่าข้าวปุ้นจะมาจากผมไปเร็วแบบกระทันหันแบบนี้ซึมตอนเย็นเช้าตาย ขนาดอยู่ในความดูแลของหมอตลอด ก่อนหน้านี้เป็นปอดบวมอยู่เพราะชอบเล่นน้ำ(ซนมากๆ) ก็รักษาหายแล้ว คงจะเป็นตอนผมไม่อยู่บ้านคงไปแอบเล่นน้ำอีก บวกกับอากาศร้อนจัดแล้วมีฝนตกลงมาด้วย ทำให้ข้าวปุ้นปรับตัวไม่ทัน แต่ถึงอย่างไรผมก็ผิดเองที่ตัดสินใจให้ข้าวปุ่นคนอื่นช้าไปหน่อย ผมมีความรู้สึกอยู่แล้วว่าต้องให้คนอื่นไม่งั้นข้าวปุ้นตายแน่ แต่ผมก็ต้องเอาไปตรวจให้แน่ใจก่อนว่าเขาไม่ติดหัดจากพ่อเขาแน่นอนก่อน เมื่อตรวจแน่นอนแล้ว หมอบอกว่ายังไม่ติดก็กะว่าจะนำไปให้คุณนิวัฒในเย็นวันอาทิตย์นั้น แต่ข้าวปุ้นคงจะไม่อยากไปขอตายอยู่ใกล้ๆ เจ้านายดีกว่า เช้านั้นผมไปทำบุญให้ข้าวปุ้น ขอให้ข้าวปุ้นไปสู่ที่สุขติเถอด วันนั้นผมหดหู่ใจทั้งวันเป็นการตอกยำความคิดว่า"ผมจะไม่เลี้ยงสัตว์ทุกชนิดอีกแล้ว" แต่จะช่วยเหลือสัตว์ทุกชนิดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ต่อไป 

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย นิวัต เจริญชล - Monday, 28 March 2005, 10:14AM
 

แสดงความเสียใจกับข้าวปุ้นด้วยครับ เสียใจด้วยจริงๆ สิ่งที่ไม่คาดคิดมักมีอยู่เสมอๆในชีวิตเรา คุณเอ้ต้องอยู่กับปัจจุบันนะครับ ลัคกี้ยังคงรอความหวัง รอความรัก รอการเอาใจใส่จากเจ้านายอยู่ ปิงปองยังคงรอการกลับมาของลัคกี้อยู่

ผมจะทำบุญอุทิศให้ข้าวปุ้น และหวังว่าผลบุญคงจะช่วยส่งผลให้เขาไปสู่สุขคติ และช่วยให้ลัคกี้หายได้ในเร็ววัน

ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
  ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ เขาไปดีแล้วละ
ตอบ: ขอกำลังใจชาวชุมชนฯ ให้กับเพื่อนของเรา คุณเอ้ และลัคกี้ให้ต่อสู้โรคหัดอย่างถึงที่สุดด้วยครับ
โดย Pingpong \(-_-)/ - Monday, 28 March 2005, 01:17PM
  เชิญร่วมไว้อาลัยข้าวปุ้นที่ http://www.bangkaew.com/elearning/mod/forum/discuss.php?d=540