ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย อาทร ยงรัตนกิจ - Sunday, 14 May 2006, 10:29PM
  เจ้าขุนทองตอนเด็กๆก็เมารถขนาดหนักเหมือนกัน แต่ไม่ถึงกับอ๊อกออกมา ขึ้นรถเมื่อไร ยังไม่ทันออกรถก็น้ำลายไหลเป็นน้ำก๊อกแล้ว จะไม่ชอบนั่งรถเลย เรียกว่าพอเห็นเปิดประตูรถปุ๊บ วิ่งจู๊ดเข้าบ้านทันที แต่เดี๋ยวนี้..ขุนทองเปลี้ยนไป๊ สังเกตุตอนครบขวบครึ่งพอดี คราวนี้พอเปิดประตูรถปุ๊บ โดดขึ้นเองทันที เลิกเมารถเด็ดขาด เหลือแค่น้ำลายหยดนิดหน่อยเท่านั้น แถมจะให้ลงก็ไม่ยอมลง เรื่องนี้เป็นหนึ่งในหลายเรื่องที่ขุนทองเปลี่ยนไปเองตามเวลาที่โตขึ้น ตอนนี้มีความสุขกันมากขึ้น พูดรู้เรื่องมากขึ้น กินมากขึ้น เป็นที่รักของคนในบ้านมากขึ้น..เนอะๆ
ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย eve Savangpop - Tuesday, 16 May 2006, 07:56PM
 

อยากจะบอกว่าเรื่องเมารถนี่ยกให้แม่ถุงเงินเค้าเลยค่ะ   รถออกได้ไม่เท่าไหร่ก็น้ำลายยืดดดดดดดดด  ตามด้วยอาเจียน  นี่ขนาดให้งดอาหารก่อนเดินทางแล้วนะคะ  แล้วตลอดทางเธอก็จะส่งสายตาบอกอีฟประมาณว่า "ถึงอ๊ะยังฟะ  เมารถจะแย่แย้วนะ"  พอถึงที่หมายก็ยังไม่มีอารมณ์สนุกสนาน  หรือตื่นเต้นกับสถานที่แปลกใหม่เลยสักนิด   เหมือนจะรู้ว่ายังไงซะ  เดี๋ยวต้องทนทรมานตอนขึ้นรถขากลับอีกรอบอยู่ดี   กว่าจะกลับมาเป็นถุงเงินจอมซ่าตัวเดิมได้   ก็ตอนถึงบ้านแล้วนั่นแหละค่ะ   เธอจะออกอาการแบบว่า  ที่ไหนๆ ก็ไม่สุขใจเท่าบ้านเรา   วันศุกร์นี้กะว่าจะพาไปทำวัคซีน  ซื้อกรงขนาดใหม่เตรียมไว้รอแล้ว  ใหญ่กว่าเดิมเยอะ  เพราะตอนนี้เธอล่ำมากเลยค่ะ   เพราะนอกจากอาหารเม็ด+เนื้อกระป๋องประจำวันแล้ว  ยังให้กินบาร์ฟเป็นเนื้อปลาโอ  แถมชีสให้อีก  เลยดูท่าว่าจะอ้วนไปแล้วหน่ะค่ะ  ออกไปวิ่งไม่ทันไรก็เหนื่อยง่าย  หอบแฮ่ก แฮ่ก  แล้วกรงเก่าเลยไม่ต้องพูดถึง  เข้าได้แค่ครึ่งตัวเองค่ะ  พอใกล้จะถึงวันศุกร์ก็นึกสงสารอยู่นะคะ  เหมือนเอาหมาไปทรมาน   ไหนจะทั้งเมารถแล้วยังจะต้องโดนจิ้มด้วย

อ้อ!  อีฟว่าจะรบกวนถาม  ขอความรู้จากคุณแม่กี๋หน่อยค่ะ  เคยอ่านเจอว่า  เมื่อตอนที่คุณแม่กี๋ต้องเอาเต๋าเต้ยใส่กรงขึ้นเครื่องกลับหน่ะค่ะ  เห็นว่าให้ยาซึมด้วย  อีฟเลยอยากรู้ว่า  ไอ้ยาซึมนี่มันเป็นยังไงคะ  ชื่ออะไร  และจะหาซื้อได้ที่ไหนบ้าง  เพราะกะจะเอาหมาหนุ่มที่บ้าน 3 ตัวไปเจื๋อนค่ะ  แต่จับใส่กรงไม่ได้เลย  คงต้องหาตัวช่วยเผื่อเค้าจะสงบลงบ้าง

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย กี๋ ปากอ่าว - Tuesday, 16 May 2006, 08:46PM
 

คุณ eve ของน้องถุงเงินคะ ได้อ่านการบำรุงน้องนู๋ด้วยอาหารเลิศรสหลายขนานเช่นนั้นแล้ว มีกิเลสอย่างเห็นน้องถุงเงินเป็นกำลัง ยังไงช่วยอนุเคราะห์โพสต์รูปคุณน้องถุงเงินมาให้แม่กี๋ชมโฉมบ้างนะคะ

สำหรับเรื่องยาซึมหรือยากินให้ง่วง แม่กี๋ขอจากสัตวแพทย์ค่ะ แต่ผลของการซึม จะมากจะน้อยต้องขึ้นอยู่กับร่างกายของน้องหมาและสถานการณ์ ยาที่เต๋าเต้ยกินสองเม็ด คือพอเริ่มเดินทางให้หนึ่งเม็ด ก่อนขึ้นเครื่องฯอีกหนึ่งเม็ด แต่เต๋าเต้ยไม่ยอมหลับค่ะ คงเพราะประสาทตื่นตัวกับเรื่องใหม่ๆรอบตัว แบบว่าหลับตาไม่ลงอ่ะค่ะ ไม่ทราบว่าตอนอยู่บนเครื่องฯจะมีงีบบ้างหรือเปล่านะคะ ลืมถามนักบิน...คิกๆ

แต่ตอนเดินทาง.. ครั้งที่ย้ายบ้านมาท่ายางยังไม่มีกรง ตอนขนของต้องผูกเจ้าสองตัวไว้ท้ายรถปิคอัพ และขอให้น้านักการ( ซี้ของปู่หัวโต)ให้ช่วยนั่งคุมกำลังมาตลอดทาง ตอนนั้นเต๋าเต้ยอายุ 1ปีพอดี โตเกือบเต็มที่ ดื้อและคึกมาก ก่อนออกเดินทางหนึ่งชั่วโมง แม่กี๋พาปู่หัวโตและเต๋าเต้ยไปให้หมอฉีดยาที่คลินิก ครั้งนี้ต้องเรียกว่ายาสลบ หลับเป็นหมาตายไปสองชั่วโมงค่ะ แต่การฉีดยา ต้องให้คุณหมอผู้ชำนาญจริงๆเพราะถ้าพลาดพลั้งหมาหลับไม่ตื่นเลยก็มีนะคะ ทางที่ดีถ้าจะเจี๋ยนอยู่แล้วยกให้คุณหมอจัดการแบบครบวงจรไปเลยดีกว่านะคะ


ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย eve Savangpop - Wednesday, 17 May 2006, 04:53PM
 

ขอบคุณมากๆ นะคะ  สำหรับความรู้เรื่องยาซึม  อีฟคงเลือกเอาเป็นยากินน่าจะปลอดภัยกว่า  เดี๋ยววันศุกร์พาถุงเงินไปจิ้มจะลองถามคุณหมอดู  ไอ้แบบฉีดอีฟก็คงไม่กล้าค่ะ  กลัวหมาหลับยาวเหมือนกัน  ส่วนรูปเจ้าถุงเงินตอนนี้มีแต่รูปเก่าๆ ไม่มีตอนล่ำบึ๊กเลย  ไว้ได้กล้องคืนมาเมื่อไหร่  จะรีบเก็บภาพมาให้คุณแม่กี๋ได้เห็นสภาพนะคะ  ตอนนี้ที่บ้านก็บ่นกันใหญ่เลยค่ะ  ว่าอีฟทำให้หมาอ้วนไปให้รีบลดน้ำหนักด่วนเลย  ทีนี้ทั้งคน+หมาจ๋อยไปเลยค่ะ  ไม่รู้ว่าจะทำให้ผอมลงยังไง  ก็ทำอ้วนมันง่ายกว่าทำผอมนี่นากัดฟัน

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย สายลม ซนเป็นลิง - Thursday, 18 May 2006, 12:24PM
  สวัสดีค่ะแม่กี๋ ไม่ได้โพสต์คุยกับแม่กี๋เลย ได้แต่นั่งอ่านเรื่องของเต๋าเต้ยจอมซ่าส์ สนุกดีค่ะ เคยลองพาสายลมนั่งรถเล่นเหมือนกันตั้งแต่นั่งมอไซด์ยันนั่งรถยนต์ ก็ยังเห็นเค้าเมาเลยอ่ะ
ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย กี๋ ปากอ่าว - Thursday, 18 May 2006, 05:16PM
 

สวัสดีค่ะ น้องสายลม ซนเป็นลิง แค่ชื่อ นามสกุลแม่กี๋ก็ชักใจหวิวๆเสียแล้ว พอได้เห็นรูปวูปไปชั่วขณะ ก็แหมๆๆๆ เล่นชม้ายชายตาหวานหยดขนาดนั้นนี่นา หมั่นพาน้องสายลมนั่งรถซิ่งบ่อยๆนะคะ แล้ววันหนึ่ง...จะ(เคย)ชินไปเอง..เอ๋งๆครับ

ค่ะ..เสน่ห์ของน้องหมาบางแก้ว ที่ทำให้พ่อแม่วูบวาบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ก็คือ การเล่นหูเล่นตาของน้องๆหนูๆนี่ล่ะ มัดใจพ่อแม่อยู่หมัด ตัดไม่ขาด

แม่กี๋ขอบคุณนะคะ ที่ชอบอ่านเรื่องของเต๋าเต้ย เย็นนี้แม่กี๋มีเรื่องมาให้อ่านอีกแล้วค่ะอ่านแล้วอย่าลืมเล่าให้น้องสายลม ได้หนุกตามไปด้วยนะฮ้า

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย กี๋ ปากอ่าว - Thursday, 18 May 2006, 05:31PM
 

สวัสดีเจ้า ท่านสมาชิกนักอ่านทุกท่านสับสน

          แม่กี๋มาอีกแล้วจ้า!! มาพร้อมกับกระเตงของแถม สำหรับตอน: เต๋าเต้ยคืนถิ่นบ้านเกิด อันสืบเนื่องมาจาก ที่แม่กี๋ขมวดปมตอนท้ายไว้ที่ ความรู้สึกประทับใจในบ้านหลังนั้นยังกรุ่นอยู่ในใจของเต๋าเต้ยเสมอ จูบ แม่กี๋จึงต้องกลับมารับหน้าที่ขยายความในใจของเจ้าบางแก้ว...เต๋าเต้ย เป็นตอนพิเศษ มอบเป็นของแถมให้ได้อ่านกันค้า

          ที่มาของคำรำพึงรำพันครั้งนี้ เกิดขึ้นในคืนวันหนึ่งที่แม่กี๋นึกสนุก ลองแอบเข้าไปนั่งกลางใจของเต้าเต้ย  และสวมวิญญาณสี่ขาเล่าเรื่องราว ในแง่มุมและความรู้สึกนึกคิดของน้องหมาวัยทารกตัวหนึ่ง มารร้าย

          เชิญติดตามอ่าน ตอนพิเศษ...ชีวิตที่เริ่มต้น (ความในใจของเต๋าเต้ยครับ) ได้แร้ววจ้าแลบลิ้น

 

                                                                            กี๋ ท่ายา

หมายเหตุ: หากท่านสมาชิกสงสัยว่าทำไมถึงคุ้นๆกับเรื่องราว ลองกลับไปอ่าน

กระทู้เก่าๆตอนที่ แม่จิ๊กกี๋กับหนูน้อยบางแก้ว พบกันในวันแรก

เวอร์ชั่นนั้นคนเขียน เวอร์ชั่นนี้หมาเขียนจ้า..ฮิ๊บ..ฮิบๆกัดฟัน


ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย กี๋ ปากอ่าว - Thursday, 18 May 2006, 05:49PM
 

                     ตอนพิเศษ: ชีวิตที่เริ่มต้น (ความในใจของเต๋าเต้ยครับ)

                                     ตั้งแต่จำความได้บ้างไม่ได้บ้าง  ผม...ลูกหมาบางแก้วเพศผู้วัยสี่สิบวันก็ถูกหิ้วตัวออกจากรังนอนที่เคยอยู่กับแม่และพี่น้องครอกเดียวกัน  ความรู้สึกของผมในวันนั้นช่างสับสนและวุ่นวาย  นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ผู้ชายคนนั้นอุ้มผมเดินห่างออกมาจากที่นอนอันแสนอบอุ่นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกายของแม่    ที่ๆ ผมชอบซุกตัวเข้าไปนอนเบียดเสียดอยู่ใกล้ๆ แม่และพี่น้อง  ใช้ปากควานหาเต้านมนุ่มๆ ของแม่  และดูดดื่มกินยามหิว  ได้อิงแอบไออุ่นและเอียงหูฟังเสียงดังตึกตักๆ เบาๆ ที่ประสานเสียงกัน  มันช่วยทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

            เพียงไม่กี่นาทีที่ผมพ้นจากอกแม่  สิ่งรอบๆ ตัวทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด  แสงแดดภายนอกเจิดจ้าจนทำให้ผมต้องหลับตาลง  เสียงอึกทึกที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน  อีกทั้งกลิ่นแปลกๆ ที่ผมไม่คุ้นเคย  ความตื่นเต้นทำให้ผมหมดเรี่ยวแรงเผลอหลับไป

             ผมนอนหลับไปนานเท่าไรไม่รู้  มารู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงคนสองคนคุยกัน  ไม่นานนักผมก็ถูกยื่นส่งให้ผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่ง  เธอรับผมไปอุ้มไว้แนบอก  ผมได้ยินเสียงตึกๆ ตักๆ เหมือนเสียงที่ได้เคยยินจากอกของแม่อีกครั้ง  เธอลูบไล้ตัวผมอย่างแผ่วเบา  พูดในสิ่งที่ผมฟังไม่เข้าใจตลอดเวลา  ผมมองไปรอบตัว  ที่นี่มันช่างใหญ่โตมโหฬารในสายตาของผม

                แล้วจู่ๆ เธอก็วางผมลงบนที่แห่งหนึ่งที่อยู่สูงเหนือพื้นดิน  และเดินจากไป  ผมตกใจกลัวสุดขีดที่ต้องอยู่ตามลำพัง  มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกทิ้งให้อยู่ตัวเดียว  ผมกระโดดลงสู่พื้นดินทันที  รู้สึกหวิวๆ ที่ท้องและเจ็บแปลบๆ ที่ขาหน้าทั้งสองข้าง    เมื่อสัมผัสกับพื้นข้างล่างที่แข็งกระด้าง  ผมหวีดร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บและตกใจ  พอเงยหน้าขึ้นผมแทบช็อคที่เห็นเจ้าตัวประหลาดขนาดใหญ่  มีขนฟูทั้งตัว  หน้าตาคล้ายแม่  ยืนจ้องมองมาที่ผมตาไม่กระพริบ

                  ก่อนจะเกิดอะไรขึ้นกับผม  ผมเห็นผู้หญิงแปลกหน้าคนเดิมวิ่งกลับมาหา  และเธออุ้มผมขึ้นอย่างรวดเร็ว  จับที่ขาของผมทั้งสี่ข้าง  แล้วบ่นงึมงำๆ  “หัวโต นี่น้องนะ อย่าทำน้อง” ผมไม่รู้ว่าทำไมเธอต้องทำเสียงแบบนั้น แต่ผมเห็นเจ้าตัวโตที่กำลังวิ่งไปรอบๆ เพื่อพยายามดมตัวผมหยุดวิ่ง และถอยไปนอนหมอบอยู่ห่างๆ

                    ผมเริ่มคิดถึงเต้านมของแม่เพราะความหิว  ผมเห็นเธอวางของสิ่งหนึ่งให้เจ้าตัวโต  และยื่นอีกอันหนึ่งมาให้ผมตรงหน้า  ผมได้กลิ่นหอมประหลาดน่ากิน  พอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ  ผมก็ต้องสะดุ้งที่สัมผัสกับของเหลวเย็นๆ ที่ติดจมูกขึ้นมา  ผมแลบลิ้นเลียจมูกตัวเอง  มันอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ  ผมยื่นหน้าเข้าไปอีกครั้ง  คราวนี้ลองแลบลิ้น  มันได้ผล  ผมแลบลิ้นเข้าออก  ลิ้มรสของประหลาดนั่นจนมันหายวับไปกับตา  รู้สึกอิ่มเหมือนดูดนมจากเต้า  ผมชักชอบเธอแล้วสิ  เธอทำให้ผมอิ่มสบายท้องเหมือนตอนอยู่กับแม่  เธอปกป้องผมจากเจ้าตัวโตนั่น  และที่สำคัญเธอมีอกที่อบอุ่นและมีเสียงตึกๆ ตักๆ คล้ายเสียงจากอกแม่ที่ผมคุ้นเคยมาตั้งแต่ผมเกิด

                  พอตกเย็น  ผมเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน  ผมได้ยินเธอเรียกเขาว่า “พ่อ” เขาและเธอพูดคุยกันดังเป็นระยะๆ เขาทั้งสองมองมาที่ผมบ่อยๆ สักครู่ผมก็ได้ยินเธอเปล่งเสียงออกมาดังๆ ว่า “เต๋าเต้ย เต๋าเต้ย เต๋าเต้ย” พร้อมกับยื่นมือออกมาหาผม    ผมไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรจากผม ผมจึงได้แต่ยืนมองเฉยๆ

                   วันต่อมา  เธอก็เปล่งเสียงเช่นเดิมอีก  คราวนี้มีขนมอยู่ในมือ  เมื่อผมเดินเข้าไปหา  ผมได้ลิ้มรสขนมแสนอร่อยชิ้นนั้น  ผมจึงชอบให้เธอทำเสียงแบบนั้นอีก  ถึงจะไม่มีขนมให้ผมกินผมก็สุขใจ  เพราะเมื่อผมเดินเข้าไปหา  เธอมักจะอุ้มผมขึ้นไปกอดไว้แนบอก  และผมก็ได้ยินเสียงเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มหูชวนฟัง    ผมมารู้ตอนหลังว่า “เต๋าเต้ย” คือชื่อของผม

                    แต่ละวันผมอยู่กับเธอที่เรียกตัวเองว่า “แม่”  จนผมจำได้  และคิดว่ามันคงเป็นชื่อของเธอเช่นกัน  ผมมีเพื่อนเล่นคือเจ้าตัวโตที่แม่เรียกว่า “หัวโต” หรือ “พี่โต”    ผมเริ่มเรียนรู้ว่าเขาทั้งสองกับผู้ชายที่หายหน้าไปแต่เช้าและกลับมาในช่วงเย็นเป็นฝูงใหม่ที่มาแทนที่ฝูงเดิมของผมที่มีแม่และพี่น้อง  ผมจึงพยายามปรับตัวให้เข้ากับพวกเขา  โดยเฉพาะสมาชิกของฝูงที่ชื่อ “หัวโต” ที่เรามีอะไรที่คล้ายคลึงกันหลายอย่าง

                      ผมชอบนอนใกล้ๆ พี่โต และชอบดมกลิ่นหอมๆ ที่ปาก  ลำตัว  และขนของเขา    วันแรกที่พบกัน  ผมเผลอคิดว่าเขาคือแม่ของผม  ผมใช้ปากควานหาเต้านมที่ท้องนุ่มๆ ของเขา  จนเขาทำเสียงขู่น่ากลัวเหมือนต้องการไล่ให้ผมออกไปอยู่ห่างๆ

                       ผมมีความสุขและสนุกที่ใช้ปากกัดเล่นไปตามลำตัว  หน้าตา  หู  ขา  และหางของเขา  เขางับตอบผมเบาๆ  แต่ผมไม่รู้ว่าทำไมแม่ถึงไม่เล่นกับผมแบบนั้น  ผิวของแม่บอบบางและไม่มีขน  พอผมงับที่แขน  แม่ชอบร้องเสียงดังและทำเสียงไม่นุ่มหู  จนผมตกใจ  รีบถอยห่างทันที  นับตั้งแต่นั้นผมถึงรู้ว่าผมเล่นกัดกับแม่ไม่ได้

                        กลางคืนผมต้องทนเหงาทุกคืน  รอจนกว่าจะผ่านพ้นค่ำคืนที่แสนทรมาน  เมื่อรู้สึกคิดถึงแม่และพี่น้อง  ผมทำได้แต่เพียงส่งเสียงหอนโหยหวน  เพื่อทำลายความเงียบสงัดรอบๆ ตัว  และระบายความว้าเหว่ที่ต้องนอนเพียงลำพัง  แต่ก็ยังอุ่นใจที่มองเห็นพี่โตนอนเป็นเพื่อนอยู่ไม่ไกลนัก

                         ผมรักและผูกพันกับแม่มากขึ้นทุกวัน  แม่ให้อาหารอร่อยๆ ที่ผมไม่เคยกินมาก่อน  แต่แม่ก็ชอบทำเสียงดุเวลาที่ผมฉี่และอึในบ้าน  ทุกครั้งที่ผมกำลังหมุนตัวและย่อตัวลง  ผมต้องสะดุ้งกับเสียงดังของแม่ทุกครั้ง  แม่มักอุ้มผมไปวางในภาชนะสี่เหลี่ยมที่ผมได้กลิ่นฉี่และอึหอมๆของตัวเอง แม่เรียกมันว่า “ถาด” และ“หนังสือพิมพ์” กระดาษแผ่นใหญ่ที่แม่ชอบนั่งจ้องมองมันวันละนานๆทุกเช้า แม่ทำซ้ำแล้วซ้ำอีกจนผมจำที่ตรงนั้นได้ขึ้นใจ และใช้มันเป็นส้วมส่วนตัวภายในบ้าน ผมเชื่อฟังคำสั่งของแม่ เพราะชอบเวลาที่แม่ทำเสียงนุ่มๆ และตบที่หัวของผมเบาๆ ผมจึงยกตำแหน่งให้แม่เป็น “จ่าฝูงประจำใจ” ของผมตลอดกาล

                      ชีวิตที่เริ่มต้นในบ้านที่มีผู้ชายที่ชื่อ “พ่อ” และผู้หญิงที่ชื่อ “แม่” มีเพื่อนเล่นที่ชื่อ “พี่โต” ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย


ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย สายลม ซนเป็นลิง - Thursday, 18 May 2006, 09:00PM
 

จะบอกแม่กี๋ว่าสายลมไม่เคยเมาเลยค่ะ แต่พอดีพิมพ์ตกไปหน่อย ก็พึ่งจะเห็นเนี้ยค่ะว่าพิมพ์ผิด สายลมเค้าชอบนั่งมอไซด์ (เราขี่เองนะ) เพราะว่ามันสบายไม่ต้องเดินเองแถมลมเย็นอีกด้วย แม่กี๋ส่งเรื่องสนุกๆ มาให้อ่านอีกแล้ว ขอเวลาอ่านแป๊บหนึ่งนะค่ะ เพราะว่ามันยาวมากเลย

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย ยศชัย ชัยพรหมมา - Friday, 19 May 2006, 07:59AM
  555 และแล้วนักเลง เต๋าเต้ย ก็สิ้นลายจ๋นได้ เจอรถยนต์เข้าให้เป๋นจั๋งใด 55
ส่วนน้องมุ่ยไม่เมาครับ เวลานั่งรถชอบให้เปิดกระจก แล้วยื่นหน้าออกไปท้าสายลมอะครับ "ก่อากาศตางนอกมันสดชื่นกว่าแอร์จั๊ดนักนาเจ้า"
ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย น้ำมนต์ วงศ์มินตรา - Friday, 19 May 2006, 09:44AM
 
ปี้น้ำมนต์ก่ะบ่เมารถ... นั่งรถม่วนดีเจ้า...
ตอนตี้ปี้น้ำมนต์น่อยๆ ปี้น้ำมนต์นั่งรถไปโฮงยากู่วันเลยเจ้า...
ปออาโกวละปี้น้ำมนต์ไว้ตี้โฮงยา... ปี้น้ำมนต์ก่ะไห้แตกไห้แต๋นเลยเจ้า

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย กี๋ ปากอ่าว - Friday, 19 May 2006, 11:50AM
 

สวัสดีค้า...ฮิบๆอีหลีเด้อ ตี้วันนี้มีน้องน้ำมนต์ กะ อีน้องฟ้ามุ่ย เข้ามาทักทายแบบจาวเหนือ อื้อม่วนใจ๋แต้! ม่วนใจ๋ว่า!

น้องน้ำมนต์ของพี่พายุตอนเด็กๆน่ารักจังค่ะ ตอนเด็กนั่งรถทุกวัน..เป็นตุ๊กตาหน้ารถ..ตัวเก่งของโกวป้า..(เศร้าแงๆพี่พายุอยู่หน่าย..อย่าทิ้งหนูไว้ที่โฮงบาลตัวเดียว แงๆเศร้า)

น้องฟ้ามุ่ยก็ไม่เบา..สงสัยคุงป้อต้องซื้อรถเปิดประทุน ให้มุ่ยใช้ผ้าโพกหัว นั่งเอาหน้าโต้ลมไปแอ่วรอบ คือเวียงเจียงใหม่..เจ้า

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย eve Savangpop - Friday, 19 May 2006, 02:19PM
 

อีฟเพิ่งจะกลับจากพาถุงเงินไปจิ้มมาค่ะ   ออกไปตั้งแต่เช้าเพราะต้องให้งดอาหารก่อนเดินทาง  จิ้มเสร็จแล้วจะได้กลับมากินข้าวได้ไวๆ    ไม่ต้องรอให้หิวจนตาลาย  ขึ้นรถไปก็เมารถเหมือนเดิมค่ะ   คงเป็นเพราะทางไกลมากและทางก็ไม่ค่อยดีด้วย  ตลอดทางอีฟก็พยายามหันไปดูเค้าเรื่อยๆ ว่าเป็นไงบ้าง  เห็นแต่ถุงเงินทำหน้าส่งสายตาเว้าวอนใช่เล่น  บวกกับน้ำลายยืดๆ เข้าไปแล้วด้วย  น่าสงสารจับใจจริงๆ   กว่าจะไปถึงหมอได้ก็งอมเลยค่ะ  ฉีดยานี่ไม่ต้องจับให้เหนื่อย   แถมตอนตรวจร่างกายก็นอนซม  ยอมจำนนแต่โดยดีเลยค่ะ   เห็นแล้วยังนึกในใจอยู่ว่า  นี่มันตัวเดียวกะไอ้หมาซ่าที่บ้านเรารึเปล่าเนี่ย   นี่กลับถึงบ้านแล้วยังไม่หายงอมเคยค่ะ   เดี๋ยวคงต้องให้รางวัลย้อมใจซะหน่อย

อีฟถามหมอเรื่องยาซึมมาแล้วค่ะ   หมอเค้าบอกว่าแบบกินมันจะไม่ค่อยได้ผลต้องจิ้มถึงจะเห็นผลชะงักเลย  แล้วเค้าก็ไม่มียาแบบนั้นด้วย  มีแต่แบบจิ้มอย่างเดียว  อีฟก็คงต้องเปลี่ยนแผนเป็นเล่นไล่จับแทนหล่ะค่ะทีนี้   แต่ก็หวั่นๆ กลัวว่า  ถ้ามันจนมุมแล้วจะหันมางับเอาเหมือนกัน  

อีฟอ่านเรื่องเล่าตอนล่าสุดของคุณแม่กี๋แล้วนะคะ   เปลี่ยนความรู้สึกไปอีกแบบเลยค่ะ  ทำให้เราได้นึกวาดภาพได้ว่าหัวอกหมาเค้าจะรู้สึกยังไงกัน   อยากจะอ่านตอนต่อไปเร็วๆ จังค่ะ  มีเรื่องเล่าหัวอกเต๋าเต้ยแล้ว  จ ะมีเรื่องเล่าหัวอกปู่หัวโตออกมาบ้างมั้ยคะ^_^

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย กี๋ ปากอ่าว - Saturday, 20 May 2006, 08:16AM
 

สวัสดีค่ะคุณ eve และหนูสายลม ซนเป็นลิงอาย

อ๋อย!! สงสารคุณน้องถุงเงินจังเลยนะเนี่ยนะ เมารถจนหมดฤทธิ์ แต่ก็ช่วยให้การฉีดยา จิ้มจึกๆๆ กลายเป็นเรื่องเล็กไปเลย เบาแรงคุณหมอและคุณแม่ ปีหน้าแม่กี๋ของละเมิดลิขสิทธิ์เอาวิธีเมารถไปปราบ..เซียนเต้ยมั้ง มารร้ายก่อนไปคลินิกฉีดวัคซีนประจำปี ขอพาเซียนนั่งรถรอบเขาวังสัก10รอบ เอาให้งอมพระราม จะได้นอนซมหายซ่ากับเค้ามั่ง..ฮิๆ

ตอบคำถาม..นู๋สายลม นู้ดสตาร์แห่งเว็บ ถามเรื่องรูปนู้ดของปู่..อู้ฮู ใครจะอยากดูของแปลกล่ะจ้ะหนู แม่กี๋เคยจับปู่นอนหงายท้องตอนอาบน้ำเช็ดต้ว เธอก็เขินจะแย่ เพราะของสงวนของเธอ ตอนนี้เหลือเอาไว้ฉี่อย่างเดียวมาหลายปีแล้ว มานเลยมีสภาพถดถอย มองเห็นแค่เป็นก้อนกลมๆ ขนาดเท่าลูกลำไย... ติดอยู่บนฟูกหนาๆขนาดยักษ์จ้ะหนูจ๋าสับสน

สำหรับเรื่องตอนต่อไปแม่กี๋ยังไม่ได้ลงมือเขียนเลยค่ะ มีแต่ความทรงจำในสมองที่รอแปรรูปออกมาเป็นตัวหนังสือ ส่วนความใจในของปู่หัวโต แม่กี๋จะรอจังหวะแทรกเข้าไปนอนเล่นในใจปู่ให้ได้สักวันนะคะ

ท้ายนี้ แม่กี๋ดีใจที่ได้ คุณeve และ นู๋สายลมมาช่วยกันอ่านจ้า

                                                                        แม่กี๋เองจ้ากัดฟัน

ตอบ: รักลูกให้ถูกทาง : เมื่อลูกเป็นเซียน
โดย ยศชัย ชัยพรหมมา - Thursday, 1 June 2006, 09:39AM
 

เต๋าเต้ยร้ายจริงๆ ครับ เล่นตดให้ปู่ดมแล้วสปีดชิ่งหนีซะงั้น สงสัยความทรงจำของปู่ จะถูกลบ แล้วอบอวลไปด้วยกลิ่นตดของเต๋าเต้ยแล้วซิเนี้ย 55+

ปู๊ด... ป้าด... ปู๊ด.. ปู๊ด....

ป้อ / หนาย หนาย  ครายตด

มุ่ย / โฮ่งๆ เอ๋ง โฮ่งๆ

ป้อ / อ๋อน้องมุ่ยนี่เอง อาราย ไม่น้อยหน้าพี่เต๋าเต้ยเลยนะเรา

มุ่ย / แฟลด ๆ ๆๆ

ป้อ / อ่าว ไหน น้องมุ่ยเสริมตบท้ายซะงั้น อึ๋ย ย ย ยยย....