๒. ต้อนรับสมาชิกใหม่

เมื่อพาเจ้ามอมมาถึงบ้าน ก็มีทั้งคนที่ดีใจ แปลกใจ และตกใจ

ที่ดีใจคือลูกสาวผมที่พยายามจะเอามือไปลูบหัวเจ้ามอมเล่น แต่เจ้ามอมไม่ยอมเล่นด้วย

มันวิ่งเข้าไปหลบอยู่ใต้โต๊ะกินข้าว แยกเคี้ยวขู่ฟอดๆ ทำท่าจะกัดเอา

ที่แปลกใจคือเจ้าโบที่พยายามเอาจมูกเข้าไปดมก้นทักทายด้วยความอยากรู้จัก แต่ก็โดนขู่คำรามจนต้องล่าถอยออกมา

ที่ตกใจคือแฟนผมที่พยายามบอกให้เอาไปคืนคนเลี้ยงเสีย โดยอ้างพระบรมราโชวาทของในหลวงที่ทรงตรัสไว้ว่า บางแก้วเป็นสุนัขที่ดุ รักเจ้าของคนเดียว แล้วพูดขยายความต่อเอาเองว่า เดี๋ยวจะไปกัดเด็กๆในบ้าน

ผมเองก็เริ่มรู้สึกว่า เจ้าบางแก้วนี่ดุไม่เบาเลยขนาดตัวเล็กแค่นี้ ยังสามารถขู่คำรามให้คนและสุนัขที่ใหญ่กว่ากลัวได้ ถ้าโตขึ้นจะดุขนาดไหน ผมเริ่มได้บทเรียนใหม่แล้วว่า การเลี้ยงสุนัขไม่ใช่เรื่องเล่นๆ จำเป็นที่จะต้องศึกษาอุปนิสัยรายละเอียดต่างๆของสุนัขให้ถี่ถ้วนและที่สำคัญคือต้องปรึกษาคนรอบข้างให้ดีก่อนที่จะซื้อมาเลี้ยงในบ้าน

ผมพยายามเอานมเทใส่จาน ล่อให้มันออกมาจากใต้โต๊ะกินข้าว มันก็ยังแสดงอาการไม่ไว้ใจและไม่ยอมออกมา

ผมคิดว่ามันคงจะเครียดเพราะไม่คุ้นเคยกับคนเลี้ยงใหม่และสถานที่ใหม่ จึงบอกลูกๆและแฟนรวมทั้งเจ้าโบให้ออกไปห่างๆ ทิ้งให้มันอยู่ตามลำพังสักพัก แล้วแอบมองมันจากห้องนั่งเล่น สักครู่ใหญ่ เจ้ามอมก็เริ่มคลานออกมาจากใต้โต๊ะมาเลียนมในจานจนหมด แล้วเริ่มเดินสำรวจไปรอบบริเวณบ้าน

คืนนั้น พวกเราให้เจ้ามอมนอนอยู่ในห้องครัวหลังบ้าน เพราะยังไม่กล้าปล่อยให้ไปนอนนอกบ้าน กลัวเจ้าโบจะกัดเอา พวกเราพากันคิดว่า คืนนี้ สงสัยคงไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันหละ เจ้ามอมคงร้องเรียกหาแม่เหมือนตอนที่พาเจ้าโบจากแม่มันมา

แต่คืนแรกที่บ้านใหม่ก็ผ่านไปได้ด้วยความเรียบร้อย ผมเปิดประตูห้องครัวในตอนเช้าพบเจ้ามอมนั่งอยู่ด้วยความเรียบร้อย หนังสือพิมพ์ที่ผมเช็ดฉี่มันในรถแล้วนำมาวางไว้ในห้องครัวเพื่อหวังให้มันฉี่เป็นที่เป็นทางถูกมันกัดกระจุยกระจายเต็มพื้น ผมรวบรวมเศษกระดาษหนังสือพิมพ์เข้าด้วยกัน แล้วนำไปโปรยทิ้งไว้ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน จากนั้นพาเจ้ามอมออกมาเดินเล่น สักครู่ เจ้ามอมเดินไปดมพื้นสนามหญ้าที่มีเศษกระดาษหนังสือพิมพ์โปรยอยู่ มันคงได้กลิ่นฉี่ของมันที่ผมซับไว้ จึงจัดการทำธุระของมันจนเป็นที่เรียบร้อย

ผมได้บทเรียนใหม่อีกว่าบางแก้วเป็นสุนัขที่มีนิสัยรักสะอาด ไม่ฉี่หรือขี้เรี่ยราด มันจะทำธุระในที่เดิมของมันเป็นประจำ แม้ยามที่พาออกไปเดินเล่นนอกบ้าน เจ้ามอมก็ไม่เคยทำอะไรให้ขายหน้าคนจูงเลย ผิดกับเจ้าโบ ซึ่งจะดีใจเมื่อได้ออกมานอกบ้าน และจะไปเที่ยวฉี่และขี้ไปทั่ว เป็นการบอกอาณาเขตของมัน จนระยะหลังผมต้องคอยถือที่ตักขี้สุนัขไปด้วย เพราะไม่อยากให้ชาวบ้านต้องเดือดร้อนเมื่อตอนเดินมาเหยียบขี้มันเข้า

เช้าวันนั้น ผมพาเจ้ามอมไปที่หน้าสวนหลวง ร.๙ อีกครั้งหนึ่ง ขับรถวนหาอยู่ ๒ รอบ แต่ไม่พบร่องรอยของรถคันที่เปิดท้ายขายหมาบางแก้วอีก ผมทำผิดพลาดไปอย่างมากที่ไม่ได้ขอที่ติดต่อคนขายไว้ และที่ผิดพลาดยิ่งไปกว่านั้นก็คือผมไม่ได้ขอใบรับรองพันธุ์ประวัติ (Pedigree) ของเจ้ามอมไว้ ซึ่งผมมารู้ที่หลังว่าใบเพ็ดดิกรีนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งดังที่ผมจะได้เล่าต่อไป

สายวันนั้น ผมกับเจ้ามอมกลับมาถึงบ้านพร้อมกันอีกครั้งหนึ่ง ด้วยความรู้สึกที่สับสน ไม่รู้ว่าดีใจหรือเสียใจ

 

Next